Εμείς να δείτε τι γέλια θα κάνουμε…

Η τρικολόρ κυβέρνηση επί τω έργω…

Δεν ξέρω αν ήδη γνωρίζουν,

για τις 6 «αυτοκτονίες» πολιτών για οικονομικούς λόγους,

την εβδομάδα που μας πέρασε…

Advertisements

Το κορόϊδο…

Της Ε. Ηλιοπούλου.

Τον συναντάς παντού. Σε δημόσιες υπηρεσίες αλλά και σε ιδιωτικές. Στους κάμπους και στα λαγκάδια. Σε πόλεις και χωριά. Τον αναγνωρίζεις εύκολα. Δουλεύει περισσότερα από τους άλλους και δεν περιμένει να ανταμειφτεί για τα καλά που κάνει. Ιδρώνει περισσότερα από όλους. Πληρώνεται λιγότερα από όλους. Ξεχωρίζει στο πλήθος με το αγνό του βλέμμα και το μόνιμο χαμόγελο στα χείλη. Υπεύθυνος και αποτελεσματικός. Εξυπηρετικός και ευγενικός στέκεται με επάρκεια στις επαγγελματικές και κοινωνικές του υποχρεώσεις. Ξεχειλίζει από αισιοδοξία. Είναι βέβαιος για την μοίρα του έχοντας και την πεποίθηση ότι θα αγιάσει. Ισχυρίζεται ότι νοιώθει πάρα πολύ κοντά στους χριστιανούς επειδή βρίσκεται μόνιμα μέσα στον οίκο του Θεού. Πάντα έτοιμος για καλές πράξεις. Έχει κλείσει ήδη ραντεβού με τους άγιους. Εξασφάλισε  σουίτα στον παράδεισο. Έτοιμος , πάσα ώρα και στιγμή, για την χριστιανική πράξη και κυρίως ικανός για καινούργιες θυσίες. Ότι και να του πεις. ότι και να του κάνεις  θα το υποστεί στωικά και θα περιμένει υπομονητικά να θυσιαστεί. Αυτή είναι η μοίρα του και την αποδέχεται χωρίς να αντιδράσει.

     Είναι προβλέψιμος σε σχεδόν όλες τις αντιδράσεις του. Θα τρέξει να σε βοηθήσει να περάσεις απέναντι. Θα σε στηρίξει για να ανέβεις ή να κατέβεις από τα Μ.Μ.Μ. Οπωσδήποτε θα σε βοηθήσει να σηκώσεις το βαρύ δέμα που πήρες από το ταχυδρομείο. Θα σπεύσει να σηκώσει τις ασήκωτες αποσκευές σου στο αεροπλάνο. Πρώτος που θα τρέξει να  ανοίξει την πόρτα στους ηλικιωμένους. Αδιαφορεί για τις ειρωνείες και τον χλευασμό των άλλων. Εγκλωβισμένος στο καθωσπρεπισμό του ανέχεται την ενημέρωση  και τη καθοδηγούμενη δημοσιογραφία, την προπαγάνδα και τα σχόλια του δημοσιογράφου  μένοντας προβλέψιμος ακόμα και σε ότι σχετίζεται με τις εκλογικές του επιλογές. Παραμένει πιστός σε συγκεκριμένο πολιτικό χρώμα επειδή έτσι πρέπει. Έτσι ψήφιζε οικογενειακά, τα τελευταία εκατό χρόνια.

   Το κορόιδο, ο άπειρος και ο αγνός διαθέτει μόρφωση και καλούς τρόπους και είναι εύκολο θύμα στα χέρια των άλλων επειδή είναι προβλέψιμος. Πιάνεται κορόιδο πάρα πολύ εύκολα και δεν ενοχλείται όταν  πληρώνει τα λάθη του. Είναι άξιος της τύχης του και το αποδέχεται αυτό ως το κάρμα του το πεπρωμένο του. Δεν θα αλλάξει τίποτα. Δεν διαμαρτυρείται και δεν επαναστατεί. Η αναγνωσιμότητα του είναι τόσο φανερή που όταν τον αντικρίζεις το μόνο που μπορείς να πεις είναι:

να ένα κορόιδο και να χαμογελάσεις.

Η διαβολική ευφυϊα του ευρώ

(Του Greg Palast/ guardian*).

Αναδημοσίευση από το Μεγαλύτερο blog της πόλης.

 

Η ιδέα ότι το ευρώ έχει “αποτύχει” είναι επικίνδυνα αφελής. Το ευρώ κάνει ακριβώς ό,τι είχε προβλέψει και είχε σχεδιάσει ο δημιουργός του – και το πλουσιότατο 1% που το υιοθέτησε.

Ο δημιουργός είναι ο Ρόμπερτ Μάντελ, οικονομολόγος του Πανεπιστημίου του Σικάγου. Ο αρχιτέκτονας των “οικονομικών της προσφοράς” είναι τώρα καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια , αλλά τον γνώριζα μέσω των σχέσεών του με τον καθηγητή μου στο Σικάγο, Μίλτον Φρίντμαν, πολύ πριν η έρευνα του Μάντελ για τα νομίσματα και τις ισοτιμίες οδηγήσουν στο σχέδιο για την ευρωπαϊκή νομισματική ένωση και το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα.
Τότε ο Μάντελ ενδιαφερόταν περισσότερο για τη διαρρύθμιση του μπάνιου του. Ο καθηγητής Μάντελ που είχε ένα Νόμπελ και μια αρχαία βίλα στην Τοσκάνη, μου είπε μαινόμενος:
“Δεν μου επιτρέπουν ούτε μια τουαλέτα να φτιάξω. Υπάρχουν κανονισμοί που μου λένε να μην έχω τουαλέτα σ’ αυτό το χώρο. Μπορείς να το φανταστείς;”
Βεβαίως και δεν μπορώ. Όμως δεν έχω μια αρχαία ιταλική βίλα, συνεπώς δεν μπορώ να φανταστώ την απογοήτευση που προκαλούν οι κρατικοί κανονισμοί για την τοποθέτηση ουροδοχείων σε τέτοια κτίρια.
Ο Μάντελ, όμως, ένας Καναδο-αμερικανός που πρεσβεύει το ότι “κάνω ό,τι θέλω”, σκόπευε να μην αφήσει έτσι τα πράγματα. Να εμφανιστεί με ένα όπλο που θα διέλυε τους κρατικούς κανόνες και τις εργασιακές ρυθμίσεις. (Πραγματικά μισούσε τους συνδικαλισμένους υδραυλικούς που ζητούσαν πολλά χρήματα για να μετακινήσουν το θρόνο του.)
“Είναι πολύ δύσκολο να απολύεις εργάτες στην Ευρώπη”, παραπονιόταν. Η απάντησή του: το ευρώ.
Το ευρώ θα έκανε τη δουλειά του όταν θα οι κρίσεις θα έπλητταν τις οικονομίες, εξηγούσε ο Μάντελ. Αφαιρώντας τον έλεγχο του νομίσματος από τις κυβερνήσεις, οι αντιπαθείς, ασήμαντοι, εκλεγμένοι αξιωματούχοι δεν θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν κεϊνσιανές νομισματικές και δημοσιονομικές πολιτικές για να βγάλουν μια χώρα από την ύφεση.
“Το ευρώ τοποθετεί τη νομισματική πολιτική πέραν της εμβέλειας των πολιτικών”, έλεγε. “Και χωρίς δημοσιονομική πολιτική, ο μόνος τρόπος για να διατηρήσουν οι χώρες θέσεις εργασίας είναι μέσω της ανταγωνιστικής μείωσης των κανονισμών για τις επιχειρήσεις”.
Αναφερόταν στους εργασιακούς νόμους, στις περιβαλλοντικές ρυθμίσεις και βεβαίως στους φόρους. Όλα αυτά θα σαρώνονταν με το ευρώ. Η δημοκρατία δεν θα αφηνόταν να παρεμβαίνει στην αγορά – ή στις υδραυλικές εγκαταστάσεις.
Όπως σημειώνει ένας άλλος νομπελίστας, ο Πολ Κρούγκμαν, η δημιουργία της Ευρωζώνης παραβίασε τον βασικό οικονομικό κανόνα που είναι γνωστός ως “βέλτιστη νομισματική ζώνη”. Αυτός ήταν ένας κανόνας που επινόησε ο Ρ. Μάντελ.
Όμως, δεν φαίνεται να ενοχλείται καθόλου. Για τον Μάντελ, το ευρώ δεν αποσκοπούσε στο να καταστήσει την Ευρώπη μια ισχυρή, ενοποιημένη οικονομική μονάδα. Κυρίως είχε να κάνει με τον Ρέιγκαν και τη Θάτσερ.
“Ο Ρ. Ρέιγκαν δεν θα είχε εκλεγεί πρόεδρος χωρίς την επιρροή του Μάντελ”, έγραψε κάποτε ο Τζουντ Βανίσκι στη Wall Street Journal. Τα οικονομικά της προσφοράς στα οποία διακρίθηκε ο Μάντελ έγιναν ο θεωρητικός οδηγός για τα ρεϊγκανόμικς – ή όπως τα αποκαλούσε ο Τζορτζ Μπους “βουντού οικονομικά”: τη μαγική πίστη στα γιατροσόφια της ελεύθερης αγοράς που ενέπνευσαν και τις πολιτικές της Μάργκαρετ Θάτσερ.
Ο Μάντελ μου εξήγησε ότι το ευρώ αποτελεί ένα τμήμα των ρεϊγκανόμικς:
“Η νομισματική πειθαρχία επιβάλλει τη δημοσιονομική πειθαρχία και στους πολιτικούς”.
Και όταν εμφανίζονται κρίσεις, οι αφοπλισμένες οικονομικά χώρες δεν μπορούν να κάνουν πολλά εκτός από το να καταργήσουν εξ ολοκλήρου τις κρατικές ρυθμίσεις, να ιδιωτικοποιήσουν τις δημόσιες επιχειρήσεις μαζικά, να μειώσουν τους φόρους και να στείλουν το ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος στα αζήτητα.
Έτσι, βλέπουμε ότι ο (μη εκλεγμένος) Ιταλός πρωθυπουργός Μάριο Μόντι απαιτεί “μεταρρύθμιση” της εργατικής νομοθεσίας στην Ιταλία για να καταστήσει πιο εύκολο για τους εργοδότες όπως ο Μάντελ να απολύουν τους υδραυλικούς της Τοσκάνης. Ο Μάριο Ντράγκι (μη εκλεγμένος) επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας καλεί για “διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις” — ένας ευφημισμός για σχέδια συντριβής των εργασιακών δικαιωμάτων. Μιλούν για μια νεφελώδη θεωρία που λέει ότι η “εσωτερική υποτίμηση” σε κάθε χώρα θα τις κάνει όλες πιο ανταγωνιστικές.
Ο Μόντι και ο Ντράγκι δεν μπορούν να εξηγήσουν αξιόπιστα πώς μπορεί να κερδίσει οποιαδήποτε χώρα ανταγωνιστικό πλεονέκτημα , αν όλες οι χώρες στην Ευρώπη κάνουν όλο και πιο φθηνό το εργατικό δυναμικό τους.
Όμως, δεν χρειάζεται να εξηγούν την πολιτική τους. Απλώς βάζουν τις αγορές να κάνουν τη δουλειά παίζοντας με τα ομόλογα κάθε χώρας. Εξ ου και η νομισματική ένωση είναι ταξικός πόλεμος με άλλα μέσα.
Η κρίση στην Ευρώπη και οι φλόγες στην Ελλάδα έχουν δημιουργήσει εκείνη τη θερμή λάμψη που ο φιλόσοφος -βασιλιάς των υποστηρικτών της προσφοράς, ο Τζόζεφ Σουμπέτερ, ονόμαζε “δημιουργική καταστροφή”. Ο οπαδός του Σουμπέτερ και απολογητής της ελεύθερης αγοράς Τόμας Φρίντμαν πήγε στην Αθήνα για να δει το “πρόχειρο τέμενος” της καμένης τράπεζας όπου πέθαναν τρεις άνθρωποι μέσα στη φωτιά που προκλήθηκε από εμπρηστικές επιθέσεις κάποιων αναρχικών και άδραξε την ευκαιρία για να κάνει κατήχηση περί παγκοσμιοποίησης και της ελληνικής “ανευθυνότητας”.
Οι φλόγες, η μαζική ανεργία, το ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας θα φέρουν υποτίθεται αυτό που ο Φρίντμαν αποκαλεί “αναγέννηση” της Ελλάδας και τελικά όλης της Ευρωζώνης. Έτσι ο Μάντελ και όλοι εκείνοι που έχουν αρχαίες βίλες θα μπορούν να βάζουν τους καμπινέδες τους όπου γουστάρουν.
Το ευρώ, παιδί του Μάντελ, όχι μόνο δεν έχει αποτύχει, αντιθέτως έχει επιτύχει πιο πολύ από το πιο τρελό όνειρο του δημιουργού του.
(*Αγγλικός τίτλος: “Ρόμπερτ Μάντελ, η διαβολική ευφυΐα του ευρώ”)

 

Στην Ισπανία, λίγο πριν την «Μαύρη Πορεία».

O ανθρακωρύχος Τόνι Ταμάργο αποχαιρετά την κόρη του Μαρίνα πριν ξεκινήσει η μεγάλη «μαύρη πορεία » των ανθρακωρύχων προς τη Μαδρίτη.

Έπειτα από εβδομάδες συγκρούσεων με την ισπανική αστυνομία, ομάδα περίπου 180 ανθρακωρύχων της βόρειας Ισπανίας ξεκίνησαν την αποκαλούμενη «μαύρη πορεία» τους προς τη Μαδρίτη, αντιδρώντας στις πολιτικές λιτότητας που πλήττουν και τον τομέα τους.

Η «μαύρη πορεία» προς τη Μαδρίτη αναμένεται να ολοκληρωθεί στις 11 Ιουλίου.

Επτά ερωτήξεις…

Όχι δικές μας, αλλά του
Γιάννη Μακρυγιάννη από το Πρώτο Θέμα,
που το βρήκαμε στον «Προβοκάτορα».
Μπροστά στο ενδεχόμενο να μπει ο Φώτης Κουβέλης σε κυβέρνηση συνεργασίας με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ μου έρχονται μερικές απορίες.
Πρώτον γιατί ο η ΔΗΜΑΡ δεν θέτει τώρα ως αναγκαίο και απαράβατο όρο να μπει στην κυβέρνηση και ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τώρα μεγαλύτερο ποσοστό και άρα πολιτική δύναμη και αν μετά τις 6 Μαίου ήταν μία φορά απαραίτητος σε ένα κυβερνητικό σχήμα τώρα είναι δέκα (όσες και οι μονάδες, που αύξησε το ποσοστό του).
Δεύτερον, αφού το κύριο ζητούμενο, όπως μας λέει τώρα ο κ. Κουβέλης και κάποιοι άλλοι της ΔΗΜΑΡ είναι η προγραμματική σύγκλιση (και ορθώς που είναι έτσι) γιατί αυτή δεν αναζητήθηκε και μετά τις 6 Μαίου; Να καθίσουν δηλαδή, όπως του έλεγαν τότε οι κύριοι Σαμαράς και Βενιζέλος (ιδίως ο δεύτερος) και να αναζητήσουν μία προγραμματική σύγκλιση – αν μπορεί να υπάρξει τώρα, θα υπήρχε και τότε.
 
Τρίτον, σε συνέχεια του παραπάνω: Γιατί η ΔΗΜΑΡ, εάν το έχει σοβαρό σκοπό να μπει στην κυβέρνηση με ΠΑΣΟΚ και ΝΔ δεν το έκανε στις 6 Μαΐου; Με αυτό τον τρόπο θα είχαμε αποφύγει τις δεύτερες εκλογές, την ακυβερνησία, την πόλωση και όλα όσα ζήσαμε στο μεσοδιάστημα. Το όλο πρόβλημά της λύθηκε τώρα επειδή ο Σαμαράς πήρε δέκα μονάδες παραπάνω και το μπλοκ των τριών κομμάτων έχει δέκα έδρες παραπάνω; Αυτή ήταν η αγωνία του κ. Κουβέλη και ζήσαμε όσα ζήσαμε επί ένα μήνα;
 
Τέταρτον, τι ακριβώς ζητάει η ΔΗΜΑΡ όταν λέει για τα πρόσωπα; Και όταν μάλιστα δεν θέτει κυρίως θέμα πρωθυπουργού, αλλά κάποιων υπουργών και κυρίως αυτού που θα αναλάβει το υπουργείο Δημόσιας Τάξης; Δηλαδή είπαν βρούμε έναν υπουργό λίγο πιο ευαίσθητο, που δεν βαράει πολύ στις διαδηλώσεις, είμαστε εντάξει;
 
Πέμπτον, σε ποια απαγκίστρωση ακριβώς θα συμφωνήσει με τα άλλα κόμματα, όταν σχεδόν όλοι οι ευρωπαίοι δεν έχουν αλλάξει τις βασικές θέσεις τους και απαιτούν πιστή τήρηση των δεσμεύσεων; Εάν δοθεί δηλαδή ένα τράτο ενός ή δύο ετών, μπορεί να αλλάξει τόσο πολύ η συνταγή;
 
Έκτον, τι θα κάνει η ΔΗΜΑΡ εάν απορριφθούν ορισμένες λογικές θέσεις της για άλλα θέματα, πέραν της οικονομίας, όπως οι αλλαγές στο πολιτικό σύστημα; Η ΝΔ ήδη απέρριψε τη θέσπιση της απλής αναλογικής. Για να κάνει την προγραμματική μετατόπιση η ΔΗΜΑΡ και να αποδεχθεί το μνημόνιο 2, που δεν το είχε ψηφίσει, κάτι πρέπει να πάρει. Με τι θα είναι ευχαριστημένη;
 
Έβδομο και τελευταίο, μιας και επτά είναι και τα σημεία, που έθεσε ο κ. Κουβέλης για προγραμματική συμφωνία με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ: Έχει σκεφτεί η ΔΗΜΑΡ ότι μπορεί να παραμείνει στην αντιπολίτευση – χωρίς να διακινδυνεύει να μείνει η χώρα ακυβέρνητη, αφού ΝΔ και ΠΑΣΟΚ έχουν κοινοβουλευτική πλειοψηφία – και να είναι μία εφεδρεία για την επόμενη μέρα;
***
«Παράαααααλογο; Δεν απαντάει, άρα λογικό» που έλεγε και η μαμά του Λαζόπουλου…


Αμνησία…;

Δείτε τα, ξαναδείτε τα, ξανα ματαδείτε τα να τα εμπεδώσετε.

Διότι από ότι φαίνεται ο Αντωνάκης αλλά και ο Κυρ Φώτης

τα ξέχασαν μόλις μερικές ημέρες μετά τις δηλώσεις τους!!!

Τέτοια αμνησία!

***

Oh mon dieu…

και τι θα πουν οι ευρωπαίοι εταίροι μας (διαπραγματευτές…)

αύριο μεθαύριο για την φερεγγυότητα των παραπάνω;

Πλάκα θα ‘χει (λέει…) 

να εμφανίσουν και κάνα χαρτί με την υπογραφή του Αντωνάκη

να αποδέχεται (λέει…) ΠΛΗΡΩΣ το μνημόνιο…

Έχει γούστο να πλαστογράφησαν ένα τέτοιο χαρτί (γκουχ, γκουχ…)

Γιατί, δεν τους έχετε ικανούς για όλα αυτούς τους εκβιαστές;

Δεν τους έχετε;

Όπισθεν με τρόπο!

Τελικά θα έχουμε κυβέρνηση της Νδούλας με την ΣΤΗΡΙΞΗ του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜ.ΑΡ. χωρίς ουσιαστική συμμετοχή.

Την «κάνουν» με τρόπο – οι δύο τελευταίοι – σιγά σιγά… Κατά τα άλλα, «δεν ήταν υπεύθυνη η στάση του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στην χώρα».

Τι λέγαμε για επικοινωνιακές τακτικές;

Αυτό!

Να το πούμε αλλιώς: Δούλεμα (εν όψη σύντομων εκλογών;)

Ευτυχώς που δεν κέρδισε ο ΣΥΡΙΖΑ!

 
Πάλι καλά που δεν έγινε κυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί εδώ και λίγες ώρες που οριστικοποιήθηκε ότι θα μας κυβερνήσει ο Σαμαράς, βλέπουμε θέατρο παραλόγου και παραδοξότητας. Το οποίο θα ήταν παραλογότερο και παραδοξότερο αν προέκυπτε πρωτιά αριστεράς.
 
Ξεκινάμε την καταμέτρηση:
 
Πρώτον: Στη δημοκρατία υπάρχει κυβέρνηση, αλλά υπάρχει και αντιπολίτευση, της οποίας μάλιστα ο ρόλος είναι θεσμικός. Εξαιρείται η περίπτωση όπου αξιωματική αντιπολίτευση είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Στην περίπτωση αυτή δεν επιτρέπεται αντιπολίτευση. Επιβάλλεται συμπολίτευση, ή έστω ανοχή. Διότι άλλο είναι να έχεις στην αξιωματική αντιπολίτευση το ΠΑΣΟΚ ή τη ΝΔ. Νιώθεις σιγουριά. Θα καεί ο ένας; Θα έρθει ο άλλος και θα κάνει τα ίδια. Ενώ ο Τσίπρας είναι ανεξέλεγκτος.
 
Δεύτερον: Θα γίνει συμβούλιο αρχηγών όχι απλά για να γίνει κυβέρνηση, αλλά και για να καθοριστεί ο ρόλος της αντιπολίτευσης! Έτσι τουλάχιστον απεφάνθη η Όλγα Τρέμη. Είναι αλήθεια ότι το συνταγματικό δίκαιο είναι το πιο πολιτικό δίκαιο και ερμηνεύεται αναλόγως, αλλά τέτοια διασταλτική ερμηνεία ούτε ο Φώτης Κουβέλης στα καλύτερά του δεν μπορεί να υποστηρίξει.
 
Τρίτον: Αν λέγεσαι Ανδρέας Παπανδρέου, έχεις δικαίωμα από την επόμενη των εκλογών να ζητάς νέες εκλογές για να ανατραπεί η εκλεχθείσα κυβέρνηση. Αν λέγεσαι Αλέξης Τσίπρας δεν έχεις καν δικαίωμα να διαφωνήσεις με την νέα κυβέρνηση, πόσο μάλλον να ζητήσεις ξανά εκλογές στο όνομα της αντιμνημονιακής απαίτησης του ελληνικού λαού. Κι αν τολμήσεις να πεις ότι θα κάνεις “ισχυρή αντιπολίτευση”, να στην πέφτουν εν χορώ οι πολιτικοί απόγονοι του Ανδρέα.
 
Τέταρτον: Στις 7 Μάη δε σχηματίστηκε κυβέρνηση από την πρώτη ΝΔ, το τρίτο ΠΑΣΟΚ και την πέμπτη ΔΗΜΑΡ διότι δεν συμμετείχε ο δεύτερος ΣΥΡΙΖΑ. Στις 18 Ιούνη θα σχηματιστεί κυβέρνηση από την πρώτη ΝΔ, το τρίτο ΠΑΣΟΚ και την έκτη ΔΗΜΑΡ, χωρίς τη συμμετοχή του δεύτερου ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό που μπορούσε να γίνει πριν ενάμισι μήνα και δεν έγινε μπας και εξοντωνόταν ενδιαμέσως ο ΣΥΡΙΖΑ, σήμερα θα γίνει. Παρόλα αυτά απαγορεύεται να υποψιαστούμε ότι η νεοσυσταθείσα εγχώρια τρόικα ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ, είναι ένας συρφετός ανεύθυνων τυχοδιωκτών που παίζουν με τον πόνο της χώρας.
 
Πέμπτον: Άμα σε λένε Κουβέλη ή Σαμαρά δικαιούσαι να λες άλλα πριν κι άλλα μετά τις εκλογές. Πριν τις εκλογές, αντιμνημονιακός ο πρώτος και επαναδιαπραγμάτευση ο δεύτερος. Μετά τις εκλογές, μνημονιακός ο πρώτος και μόκοτο ο δεύτερος. Αλλά άμα σε λένε Τσίπρα δεν μπορείς να λες τα ίδια και πριν και μετά τις εκλογές. Οφείλεις κι εσύ να κάνεις κωλοτούμπα.
 
Εν κατακλείδι και σταματώντας την καταμέτρηση του παραλογισμού τεσσάρων ωρών τηλεοπτικής παρουσίασης των εκλογών: Ευτυχώς που κέρδισαν οι αγαπημένοι των καναλιών και των Γερμανών. Γιατί άμα είχε κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ θα φλερτάραμε πολύ περισσότερο με τη σχιζοφρένεια.
 

Οι μαλάκες αντέχουν σαν έλληνες…

Από το Strange Journal.

Οι κλασικοί ελληναράδες. Αυτοί που καβλώνουν με την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου και έχουν ποδοσφαιροποιήσει και την πολιτική. Ακούς κατά καιρούς για το “ελληνικό μεγαλείο”, για τον “περήφανο ελληνικό λαό”, για το “οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες”. Μάλλον οι μαλάκες αντέχουν σαν Έλληνες. Δεν αντέχω ν’ ακούω πλέον άλλες τέτοιες “πατριωτικές” υστερίες. Η μεγάλη σαπίλα αυτής της κοινωνίας, αυτή που κυοφορείται στα σπλάχνα της, είναι πολύ πιο βαρυσήμαντη από τα ποσοστά της ΝΔ ή του εκφασισμού του 7% που ψήφισε Χρυσή Αυγή. 

Οι δικαιολογίες είχαν τελειώσει εδώ και καιρό. Δεν μπορούσε κανείς να υποστηρίξει πια, πως δεν ήξερε. Όλα έγιναν συνειδητά. Ο σκεπτόμενος πολίτης σαφώς θα νιώθει μια βαθιά απογοήτευση για την κατάντια αυτής της μάζας. Που υπέκυψε σε μια μακρά λίστα εκβιασμών, τρομοκρατικών διλημμάτων και ωμών παρεμβάσεων από το εξωτερικό. Που γονάτισε υπό το βάρος ενός νομίσματος κι από αυτό που ήταν μια ζωή: Μια μάζα φιλοτομαριστών και εγωκεντρικών, ένα τσούρμο παρτάκηδες.

Απορεί κανείς για το πόσοι κρετίνοι μπορούν να χωρέσουν σε μια τόσο μικρή χώρα. Είναι όλοι αυτοί, που δεν έχουν ούτε ένα δράμι ηθικής. Αρκεί που έχουν καταθέσεις (αλήθεια σε λίγους μήνες χωρίς αυτές, τι θα κάνουν;), το αυτοκινητάκι τους και για όλα τα υπόλοιπα που αφορούν την ζωή τους να κάνουν κουμάντο άλλοι. Με ποιο ανάστημα αυτά τα φοβισμένα ανθρωπάκια, θα έχουν το θράσος να διαμαρτυρηθούν για τους νέους φόρους, για την μείωση του μισθού ή της σύνταξης, για τον άνεργο που έχουν σπίτι τους;

Κοιτάω τ’ αποτελέσματα των εκλογών και παρατηρώ:  Στην πιο φτωχή περιφέρεια της Ελλάδας (και από τις φτωχότερες στην Ευρώπη), την Ήπειρο, η ΝΔ ξεπερνάει το 34%. Η αποχή συνολικά, ξεπέρασε το 38%. Προφανώς, αυτοί που δεν ψήφισαν έχουν λυμένα τα προβλήματά τους και οι εκλογές είναι ένα βαρετό σπορ. Κάποιοι τους έπεισαν ότι η συμμετοχή τους δεν έχει σημασία. Επίσης, οι δημοσιογράφοι των μεγάλων καναλιών, ξαναβρήκαν το χρώμα τους. Τους βλέπεις ότι χαίρονται και χαμογελάνε ανακουφισμένοι. Η Τρέμη, ο Πρετεντέρης, ο Καψής. Παραδίπλα, όλοι οι “δεινόσαυροι” της ΝΔ. Αυτές τις μέρες, μέχρι να έρθει η ημερομηνία των επαναληπτικών εκλογών, σε πολλούς εργασιακούς χώρους, από την Eurobank και τον Μαρινόπουλο, μέχρι μικρότερες επιχειρήσεις που τυχαίνει να δουλεύουν άτομα του περιβάλλοντός μου, οι εργοδότες σαν να ήταν συνεννοημένοι, απειλούσαν τους εργαζόμενους πως αν δεν βγει πρώτο κόμμα η ΝΔ, οι ίδιοι δεν θα είχαν δουλειά.

Κι όμως ο Σαμαράς έχει χάσει. Αρχικά, γιατί ο φόβος μπορεί να χειραγώγησε ένα μεγάλο κομμάτι, αλλά δεν θα κρατήσει για πάντα. Κι ούτε είναι απόδειξη εξουσίας με γερά ποδάρια. Δεύτερον, η εμμονή του σε λαϊκίστικα διλήμματα τύπου “ευρώ ή χάος”, του στερούν και την παραμικρή διαπραγματευτική δυνατότητα που ο ίδιος νομίζει πως έχει. Δεν είναι τυχαίο που στις πρώτες του δηλώσεις, δεν υπάρχει πουθενά η λέξη  ”επαναδιαπραγμάτευση” που την είχε θέσει ως προμετωπίδα της προεκλογικής ρητορείας. Μόνο τήρηση των υπογραφών. Και σιγά που ο Αντωνάκης θα κάτσει σε τραπέζι για διαπραγματεύσεις.

Η ΝΔ θα συνεχίσει ακόμη πιο απόλυτα το πρόγραμμα λιτότητας και θα είναι ακόμη πιο “συμβατή” με τις έξωθεν εντολές. Η δεξιά πάντα ήταν αυταρχική και το σκληρό της πρόσωπο σε συνδυασμό με τον ναζισμό, είναι καμπανάκια κινδύνου για όλους μας. Η ατομική ευθύνη πλέον είναι μεγαλύτερη. Η κοινωνική διάλυση βρίσκεται προ των πυλών. Για μένα, ακόμη πιο επικίνδυνος, είναι ο λόγος που χρησιμοποίησε η ΝΔ για να σπείρει εμφυλιακό κλίμα, που σε συνδυασμό με τον υπό διαμόρφωση ναζισμό μέσα στην ελληνική κοινωνία, προοιωνίζει για πολύ άσχημες καταστάσεις. Για μαύρες μέρες. Η βία πλέον ρέει στις γειτονιές και στους δημόσιους χώρους. Κάποια στιγμή για να τραφεί θα θελήσει αίμα, περισσότερο αίμα.

Και τότε θέλω να σε δω μαλάκα ελληναρά. Όταν μετά την φτώχεια, θα ζήσεις και πόλεμο. Και τότε θα παρατήσεις το smartphone σου και τις τσάρκες στα clubs. Τότε δεν θα σου μείνει τίποτα από αυτά που σήμερα ακόμη πιστεύεις ως θεούς σου. Και θα καταρρεύσεις. Αλλά δεν θα σε λυπηθώ. Ούτε όταν σου πάρουν το σπίτι, ούτε όταν χάσεις την δουλειά σου. Γιατί να το κάνω; Στα φώναζα για χρόνια, για καιρό πολύ, αλλά δεν ήθελες ν’ ακούσεις.

Δεν βρίσκω λόγο να γράφω πια χιλιοειπωμένα πράγματα που όλοι βλέπουμε, αλλά μερικοί κάνουν πως δεν βλέπουν. Έχει στεγνώσει το σάλιο, έχουν τελειώσει μελάνια, έχουν πιαστεί τα δάχτυλα στο πληκτρολόγιο.

Καληνύχτα Ελλάδα.

Τα χειρότερα έρχονται.

Τίποτα δεν είναι όπως ήταν.

Τώρα θα δουν τα βουτηγμένα στο αίμα, χέρια τους.

Του Π. Κοροβέση

 

Κατ’ αρχήν, νομίζω ότι τα εκλογικά αποτελέσματαείναι πάρα πολύ καλά, από την άποψη, ότι:

Οι δυνάμεις του δικομματισμού και του μνημονίου δεν θα άφηναν τα πράγματα έτσι, θα το πάλευαν μέχρι τελικής πτώσεως. Και τώρα, τα καταφέρανε! Μπορούν να σχηματίσουν κυβέρνηση.

Σε αυτή την περίπτωση, λοιπόν, σε λίγο καιρό, εκτός του ότι θα χειροτερεύσουν ραγδαία τα πράγματα, θα αποσαφηνιστεί αναγκαστικά και το τι κακό έκαναν όλα αυτά τα χρόνια, και θα δημιουργηθεί αναπόφευκτα μία λαϊκή οργή.

Και αυτή η λαϊκή οργή, θα πρέπει να εκφραστεί πολιτικά, με έναν Σύριζα που θα πρέπει να ωριμάσει αναλόγως των εξελίξεων, για να μπορέσει να διοχετεύσει αυτή τη λαϊκή οργή, σε μία πολιτική πρόταση άμεσης εξόδου από την κρίση. Kι αυτό θα συντελεστεί, σε 3 με 8 μήνες.

Γιατί, αυτοί οι άνθρωποι που έχουν βουτηγμένα τα χέρια τους στο αίμα, δεν μπορούν να κάνουν κάτι για τη σωτηρία της χώρας.

Θα δει, σύντομα και ξεκάθαρα, ο καθένας που τους ψήφισε, ότι δεν είναι μόνο αυτές οι γυαλισμένες φάτσες τους που βγαίνουν στην τηλεόραση, αλλά είναι και τα χέρια τους που είναι βουτηγμένα στο αίμα, αφού έχουν σκοτώσει, τουλάχιστον 2μιση χιλιάδες ανθρώπους, σαν παραγωγή αυτοκτονιών, για να μην αναφέρουμε τους άστεγους, τους εξαθλιωμένους, κλπ.

Οπότε, αυτή την καταστροφή, ο ελληνικός λαός θα αναγκαστεί να την δει ολοκάθαρα, και έτσι θα δώσει μια ευκαιρία στις επόμενες εκλογές, στην Αριστερά, να παρέμβει όσο γίνεται πιο αποτελεσματικά.

Μια ευκαιρία, για μια πολιτική λύση, η οποία θα έχει σαν γνώμονα, όχι τα ψευτοδιλλήμματα ευρώ, δραχμή, ευρωζώνη, και ξε-ευρωζώνη, αλλά το πώς θα υποστηριχθεί η πρόοδος και η ανάπτυξη του ελληνικού λαού.

Υπάρχουν πολλά θέματα, αλλά αυτό είναι ο πρώτος γνώμονας, δηλαδή, το πώς θα αναπτυχθεί η Ελλάδα.

Και έχουμε παραδείγματα ανάλογα –τα οποία, μάλιστα, δεν κατάλαβα, για ποιό λόγο δεν τα ανέφεραν προεκλογικά- όπως είναι η Αργεντινή, η οποία, το 2001 ήταν μια κατεστραμμένη χώρα, και το 2011 αντίθετα, ήταν μία από τις περισσότερο ανεπτυγμένες χώρες του δυτικού ημισφαιρίου.

Έχουμε παραδείγματα, λοιπόν, ανάπτυξης, όπως η Αργεντινή, η οποία, είχε το αντίστοιχο ευρώ, δηλαδή το δολάριο, και γύρισε στο πέσος, το οποίο είναι πολύ δυνατό νόμισμα.

Επομένως, αν μπορέσει και συσπειρωθεί αυτός ο κόσμος, σε μια κατεύθυνση ανάπτυξης, ή μάλλον αποανάπτυξης για να το πούμε με όρους πιο μοντέρνους… θα μπορέσει να ξεπεράσει τα προβλήματα και να πάει μπροστά.
 
Και με μία Κυβέρνηση της Αριστεράς θα μπορούσε η Ελλάδα, σε λίγα χρόνια, να γίνει, για παράδειγμα, η πρώτη παραγωγική χώρα σε οικολογικά προϊόντα για όλο τον κόσμο.

Ήδη υπάρχουν σοβαρές προσπάθειες, αλλά δεν βοηθάνε. Όπως, υπάρχει και θαυμαστή τεχνολογία, όπως υπάρχει έρευνα, αλλά δεν την χρηματοδοτούν, όπως υπάρχουν τομείς όπως η υγεία και η παιδεία – πολιτισμός, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν το κέντρο ενδιαφέροντος όλης της Μεσογείου.

Μπορούν, με λίγα λόγια, να γίνουν πολλά, με γνώμονα όμως, πάντοτε, τον άνθρωπο και την κοινωνία. Όπως, θα μπορούσαν να δημιουργηθούν, χιλιάδες θέσεις εργασίας με αυτό τον τρόπο. Αλλά το ζήτημα είναι, και πως θα μπορέσουν, να δημιουργηθούν και συλλογικότητες.

Γιατί, ένα σοβαρό θέμα είναι, η Χρυσή Αυγή η οποία είναι το απόσταγμα μιας ελληνικής κοινωνίας της Άκρας Δεξιάς, των εκτελέσεων, των βασανισμών, των διώξεων, των κομμένων κεφαλιών.

Και αυτός ο «πολιτισμός» της γίνεται αποδεκτός, από ένα πάρα πολύ μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, περίπου μισό εκατομμύριο έλληνες. Κι ενώ αυτοί οι άνθρωποι, στην προεκλογική τους καμπάνια, χτυπήσανε κόσμο, λειτουργεί υπέρ τους.

Αυτό, σημαίνει, ότι η ελληνική κοινωνία, αποδέχεται μια τέτοια κατάσταση, ενώ έχει στο παρελθόν της εκτελεσμένους, έχει εξορισθέντες, φυλακισθέντες, έχει τα πάντα!

Αφού, λοιπόν, παρ’ όλη την ιστορία μας, η ελληνική κοινωνία το δέχετε, αποδεικνύεται ότι υπάρχει μία διάχυτη ακροδεξιά κουλτούρα, και που δυστυχώς εκφράζεται και από το Πασοκ, και από τη ΝΔ και άλλα κόμματα, γιατί το να ψηφίζεις π.χ. κεντροδεξιά ή κεντροαριστερά, δεν σημαίνει ότι οι αντιλήψεις σου δεν είναι, ρατσιστικές, σεξιστικές ή και φασιστικές. Και αυτήν όλη την ακροδεξιά κουλτούρα, την εκφράζει η Χρυσή Αυγή, και διαμορφώνει μια απειλή για το μέλλον ολονών…
 
Στο κοντινό μέλλον, λοιπόν, με πρώτη στην κυβέρνηση την ΝΔ, θα δει ο κόσμος ξεκάθαρα, ότι, όχι μόνο δεν λύνονται τα προβλήματα του, αλλά οξύνονται.

Και το ζήτημα, τότε, θα είναι στις επόμενες εκλογές, να καταφέρουμε να στηρίξουμε και να διαμορφώσουμε μία Αριστερά, που θα έχει σαν γνώμονα τους πολλούς, εναντίον των πολύ λίγων.  Δηλαδή, το Occupy Athens…

Γιατί, πώς λέει το σύνθημα του κινήματος Occupy Wall Street «είμαστε το 99% του κόσμου ενάντια στο 1% των άπληστων καπιταλιστών»; Ε, αυτό ισχύει, και για κάθε χώρα!

Άσχετα, σε τι… Θεό πιστεύει ο καθένας, λοιπόν, το 99% του κόσμου, ζητάει μια θέση στον ήλιο…

Οι Έλληνες δεν φοβούνται.

Από τον «πιτσιρίκο«.

Η τρομοκρατία και η προσπάθεια εκφοβισμού των Ελλήνων πολιτών σε αυτές τις εκλογές δεν έχει προηγούμενο. Από την Μέρκελ και τον Ολάντ μέχρι τα γνωστά παπαγαλάκια, όλοι έβαλαν τα δυνατά τους για να σπείρουν τον φόβο και να αποτρέψουν μια νίκη της Αριστεράς.

Σε πολλούς ανθρώπους αρέσει ο φόβος. Ειδικά στους μεγαλύτερους. Έχουν ανάγκη να φοβούνται κάτι για να ξεχνούν τον μόνο πραγματικό και μεγάλο τους φόβο: τον φόβο του θανάτου.

Έγινε μεγάλη προσπάθεια και τεράστια πλύση εγκεφάλου, για να πειστούν οι Έλληνες για τον φόβο του ΣΥΡΙΖΑ.

Τα αποτελέσματα αυτής της προσπάθειας δεν είναι καθόλου θετικά. Η πραγματικότητα είναι πολύ τρομακτική και εξευτελιστική, για να φοβάσαι να την αλλάξεις.

Άλλωστε, όποιος ήταν στον δρόμο και στις διαδηλώσεις τα δυο τελευταία χρόνια, θα παρατήρησε πως όλο και περισσότεροι Έλληνες δεν φοβούνται πια.

Οι Έλληνες δεν φοβούνται. Ξεφοβήθηκαν.

Τώρα, έχουν λόγους να φοβούνται όσοι προσπάθησαν να μας φοβίσουν και να μας τρομοκρατήσουν.

Την επόμενη των εκλογών, όλες οι απειλές και οι εκβιασμοί σε βάρος των Ελλήνων πολιτών θα αποδειχτούν αστεία. Αστεία είναι και τώρα.

Την Κυριακή 17 Ιουνίου, η Ελλάδα ψηφίζει Αριστερά.

Οι Έλληνες στέλνουν το μήνυμα σε όλους τους πολίτες της Ευρώπης: Ξεφοβηθείτε και διεκδικήστε ισότητα, δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια. Πάρτε την τύχη σας στα χέρια σας.

Οι Έλληνες δείχνουν τον δρόμο. Και η Ευρώπη θα ακολουθήσει.

Γιατί αυτή είναι μια ζωή η μοίρα της γκόμενας που απέρριψες: να σε ακολουθεί. Τρέχοντας.