Πάνε χρόνια πέντε…


Ήταν το 2012 όταν το «κουνούπι» ανέστειλε το πέταγμα του. Είπε να χαλαρώσει και να δώσει αλλά και να πάρει χρόνο…

Πέντε χρόνια μετά η ανάγκη της έκφρασης, κυρίως αυτή, είναι πολύ δυνατή και ξαναφέρνει «πετάγματα». Και τσιμπήματα. Επώδυνα, ανώδυνα, ό,τι χρειάζεται, ανάλογα την περίσταση… Είναι και αυτοί βρε αδελφέ, που το θέλουν το τσίμπημα. Που δεν «τελειώνουν»… Που το τραβάει ο οργανισμός τους… Αυτοί που πάντα θα υπάρχουν. Και δεν γίνεται, δεν μπορούμε να μην τους κάνουμε την χάρη να τους «τσιμπήσουμε».

Αυτά.

Ξανά παίρνουμε φόρα λοιπόν. Ξανά ανοίγουμε τα φτερά μας, πετάμε και τσιμπάμε. Για να Ζήσουμε!

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s