Όπως Βενεζουέλα!


Του Στ. Παπαματθαίου.

Μνημόνιο μέχρι το 2018… Λιτότητα μέχρι τότε και αν, διότι

ναί μεν, θα πληρώνουμε φθηνότερες δόσεις αποπληρωμής του χρέους το οποίο θα εκτοξευθεί λόγω τόκων, δε…

Τότε θα ξαναπάρουμε δάνειο για να ξεχρεώσουμε τους τόκους και ξανά από την αρχή…

Οι ΜΜΕ κλείνουν η μία μετά την άλλη (4500 τον τελευταίο μήνα) στέλνοντας στην ανεργία χιλιάδες ανθρώπους…

Η επιπλέον μείωση μισθών στους δημοσίους υπαλλήλους και το κόψιμο μισθών στον ιδιωτικό τομέα, αποτελειώνουν και την τελευταία ελπίδα για κίνηση και στήριξη  – έστω και στο minimmum – της αγοράς…

Και εν τω μεταξύ αυξάνεται ραγδαία η μετανάστευση νέων ανθρώπων στο εξωτερικό μειώνοντας το εργατικό δυναμικό της χώρας άρα και την όποια «ανάπτυξη» στο μέλλον… Και αυτή η εξέλιξη είναι η χειρότερη όλων αν συνδυασθεί και με το ξεπούλημα αντί πινακίου φακής, δημόσιου πλούτου…

Όλα παγώνουν και ερημώνουν με μορφή ντόμινο που δεν σταματάει. Και όσοι απομείνουν σε αυτή τη χώρα θα έχουν να αντιπαλέψουν τη φτώχεια και την μιζέρια, πληρώνοντας όλο και πιο πολλά για να τα βγάλει πέρα το κράτος που σταδιακά θα φτωχαίνει όλο και περισσότερο. Από την ύφεση περνάμε πια στο αδιέξοδο και την εγκατάλειψη.

Ένας φαύλος κύκλος, μια αδιέξοδη πολιτική και μέτρα χωρίς θετικό αποτέλεσμα.
Τα λέγαμε όλα αυτά. Η Αριστερά τα έλεγε όλα αυτά. Εδώ και δύο χρόνια. Πριν ακόμα αναλάβει ο ΓΑΠ την καταστροφή της χώρας. Και η δική μας Αριστερά (ΣΥΝ και ΣΥΡΙΖΑ), όχι μόνο τα προέβλεψε αλλά και πρότεινε μια σειρά μέτρων για να μην φθάσουμε εδώ. Μιλήσαμε για πανευρωπαϊκό συντονισμό, για επαναδιαπραγμάτευση του όποιου χρέους και «εκβιασμό» των εκβιαστών δανειστών μας. Μιλήσαμε για εσωτερικό δανεισμό με ομόλογα, για ίδρυση κρατικής τράπεζας δανεισμού της χώρας από την ΕΚΤ, για πάγωμα απολύσεων, ενίσχυση των μισθών, για προσλήψεις αντί απολύσεις, για πάταξη της φοροδιαφυγής, για ενίσχυση των ΜΜΕ με κρατικές τράπεζες ειδικού τύπου, μιλήσαμε για επίθεση με αναπτυξιακά έργα. Μιλήσαμε για μείωση των εξοπλισμών, για άμεση φορολόγηση των τραπεζών και της εκκλησίας. Και αυτές είναι μόνο κάποιες προτάσεις που μπορώ έτσι εύκολα να θυμηθώ. Για όλα μιλήσαμε αλλά τότε, όπως και πάντα ήμασταν οι «γραφικοί», πού όλο λένε «όχι» και «τίποτα δεν προτείνουν».

Τώρα, κάθε μέρα που περνάει είναι σαν πέφτουμε όλο και πιο βαθιά στην Μαύρη Τρύπα από όπου δεν θα μπορέσουμε να ξεφύγουμε ακόμα και αν κάναμε πολλά από όσα πρότεινε η αριστερά. Για πολλά πράγματα πια είναι αργά. Τόσο που σε λίγους μήνες η επιτακτική ανάγκη και το βασικό πρόταγμα της Αριστεράς θα πρέπει να είναι

η άμεση και ριζική ανατροπή αυτής της εξουσίας που γεννάει αυτή την πολιτική. Σε λίγο οι όποιες προτάσεις μας δεν θα αρκούν, δεν θα έχουν κανένα νόημα. Θα ξεπερνιούνται από την καθημερινή επιδείνωση της κατάστασης. Γιατί  οι όποιες προτάσεις θα είναι συμβιβασμού που δεν θα λύνουν κανένα πρόβλημα, απλά θα το καθυστερούν. Σε λίγους μήνες η ανάγκη θα είναι πολιτική ανατροπής όσων ισχύουν, χωρίς μερεμέτια, ημίμετρα και μπαλώματα

με πολιτική άμεσων και κάθετων ρήξεων με όλους και για όλα, τύπου Βενεζουέλας!

Μπορούμε; Και ποιοί;

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s