Πολιτικοί που δεν ντρέπονται, λαός που δεν βρίσκει λύση…


Λοιπόν αποφασίστηκε. Την επόμενη Κυριακή θα πάνε να ψηφίσουν όσοι δεν ψήφισαν χτες και θα καθίσουν σπίτι όσοι ψήφισαν χτες. Θα γίνει τράμπα δηλαδή. Έτσι θα ξεκαθαρίσει το μυστήριο τι είχαν δει στο όνειρό τους οι απέχοντες.
Υπάρχει βέβαια και το ενδεχόμενο να αποφασίσουμε να ψηφίσουμε όλοι. Γιατί ζηλέψαμε την δόξα των χθεσινών.
Αφήνοντας όμως τα καλαμπούρια, κι επειδή η Ελλάδα είναι όλη μια οικογένεια θα σας πω τι βλέπω εγώ στο στενό μου περιβάλλον και υπολογίστε εσείς με τους δικούς σας και όλο και κάτι θα βγάλουμε κοινό!
Λοιπόν από συγγενείς, φίλους, γνωστούς, συναδέλφους κλπ.
Το μεγαλύτερο ποσοστό δεν πήγε να ψηφίσει. Κι από αυτό το ποσοστό ήταν
Πασόκοι δυσαρεστημένοι
Αριστεροί απογοητευμένοι
Αδιάφοροι
Προσέξτε τι γίνεται σήμερα…
Τέσσερις  από τους Πασόκους μου δηλώνουν ήδη ότι την επόμενη Κυριακή θα πάνε να ψηφίσουν γιατί ήταν σίγουροι ότι δεν θα βγει ο τάδε που τον υποστήριζε η δεξιά , ενώ τώρα πρέπει οπωσδήποτε να ψηφίσουν τον τάδε που υποστηρίζει το ΠΑΣΟΚ ακόμα κι αν δεν τον γουστάρουν γιατί δεν περίμεναν τέτοια ανατροπή (δηλαδή πεισμώσανε με τον αρχηγό σαν μουτρωμένα παιδάκια αλλά μέσα τους ήταν σίγουροι πως εντάξει δεν θα γίνει και καμιά τρομερή αλλαγή) Για εκείνο το ζόρισμα με το ΔΝΤ το οποίο έχουν εισπράξει και οι ίδιοι κατακέφαλα..κουβέντα.
Τρεις από τους πρώην ΚΚΕδες σπεύδουν άμεσα να ρίξουν πάλι τη ψήφο στο κόμμα μετά από πολλά χρόνια. Το αιώνιο δράμα των αριστερών σ΄αυτή τη χώρα. Ζητάνε με τη άρνησή τους στο Κόμμα να ξυπνήσει και ν΄αλλάξει πορεία και μόλις βλέπουν πως αν είχαν σπρώξει λίγο και οι ίδιοι ίσως να είχε γίνει κάτι και αυτομαστιγώνονται!! Ο αριστερός που αισθάνεται μόνιμα το απολωλός πρόβατο, ο άσωτος γιος κι η Αλέκα πρόθυμη να του σφάξει το μόσχο το σιτευτό μόλις της πει τρεις φορές ΗΜΑΡΤΟΝ!
Για δεξιούς δεν μπορώ να μιλήσω. Πολλοί λίγοι από το περιβάλλον μου ψηφίζουν δεξιά και γι΄αυτούς μόνο μπορώ να σας πω ότι φόρεσαν τα καλά τους και πήγαν να ψηφίσουν χωρίς καμιά αμφιβολία για το ποιον και τι.  Δεν ήταν ολική επαναφορά όπως είπε ο Αντώνης. Τουλάχιστον αυτούς που ήξερα εγώ πάντα εκεί είναι. Ψηφίζουν παραδοσιακά δεξιά γιατί όλοι οι άλλοι βρωμάνε κομμούνα και ανατροπές της ησυχίας.
Κι αρχίζει και μια συζήτηση με τους υπόλοιπους απέχοντες οι οποίοι ξαφνικά άρχισαν να έχουν ενδιαφέρον για το τι θα γίνει.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ?
Πολλά μπλογκ ρίξανε ότι ανάθεμα είχαν στους ανεγκέφαλους που δεν θα ψηφίσουν. Σήμερα ρίχνουν κι άλλο βρισίδι σε εκείνους που τελικά δεν ψήφισαν. Ομως ένα μέρος αυτής της αποχής είχε ένα νέο φόβο, μια νέου είδους απαξίωση που δεν σχολιάστηκε σχεδόν από κανέναν.
Η αποχή για ένα μέρος εκείνων που την αποφάσισαν, δεν ήταν ένδειξη διαμαρτυρίας ή συνειδητής πολιτικής επιλογής προς τα πολιτικά κόμματα.  Ηταν απαξίωση προς τους ίδιους τους συμπολίτες τους. Ήταν πεπεισμένοι πως οι περισσότεροι συμπολίτες είναι ανεγκέφαλα τσιράκια του ενός ή του άλλου ή ανόητοι που θα ρίξουν το φακελάκι έτοιμο. Μεταξύ μας έχουμε χάσει την αξιοπιστία.
Η μεγαλύτερή μας απογοήτευση πλέον δεν είναι οι διαβρωμένοι , ανούσιοι πολιτικοί, είναι ο γείτονας που δεν του έχουμε πια καμιά εμπιστοσύνη, ο σύντροφος που δεν μπορούμε να βρούμε, ο συναγωνιστής που έχει μεταλλαχθεί, ο συνάνθρωπος που τραβάει τα ίδια ζόρια με εμάς αλλά δεν θέλει να καταλάβει πιο είναι το συμφέρον του. Ενα μέρος της αποχής ήταν γιατί κάποιοι είπαν «δεν με ενδιαφέρει αν ζήσει ή αν πεθάνει αυτός ο κωλολαός» Η αποχή από τη πολιτική ζωή μπορεί να δαιμονοποιηθεί πολύ εύκολα. Αυτό όμως που μας έρχεται κατάμουτρα και σύντομα θα το δούμε σε πολλές ευκαιρίες στα γεγονότα που θα ακολουθήσουν είναι η αποχή από την ίδια τη ζωή. Η σιχασιά για τον ίδιο το συνάνθρωπό μας. Η συνεχώς αυξανόμενη «πολιτική αγοραφοβία» που περιλαμβάνει την πλήρη περιφρόνηση σε θεσμούς, πρόσωπα, ιδέες, ελπίδες, προοπτικές, σχέδια.
Καταλαβαίνετε πόσο μόνοι, απροστάτευτοι, χωρίς ελπίδα νοιώθουν οι περισσότεροι από τους νέους μας. Καταλαβαίνετε πόσο απαξίωση νοιώθουμε ο ένας άνθρωπος για τον άλλον? Πόσο λίγο εμπιστευόμαστε πλέον ότι κινείται γύρω μας?
Τα μόνα αγύριστα κεφάλια πλέον είναι τα κομματόσκυλα και το σόι τους. Ο υπόκοσμος. Οι κατέχοντες τα κλεμμένα. Εκείνοι που θα συνεχίσουν να τρώνε και όταν οι άλλοι θα πεινάνε. Κάτι αμετανόητα γεροντάκια που δεν υπάρχει περίπτωση να ψηφίσουν κάτι άλλο από αυτό που ψήφιζαν όλη τη ζωή. Και οι ηλίθιοι που συνεχίζουν να πιστεύουν ακόμα στα ταξίματα του καφενείου και στις υποσχέσεις του βλαχοδήμαρχου για να κουτσοβολέψουν τη μίζερη ύπαρξή τους.
Η παραπάνω παράγραφος καταλαμβάνει το 30% του ελληνικού λαού.
Το υπόλοιπο 70% κινείται μπερδεμένο σ΄ενα χτες που πέθανε και σε ένα αύριο που δεν μπορεί να καταλάβει ποιο θα είναι και από ποιους θα διαμορφωθεί. Θέλει να τολμήσει κάτι αλλά τι? Προσπαθεί να βρει μια πολιτική λύση που να είναι πραγματοποιήσιμη (καθότι η επανάσταση και η νέα ελληνική επανάσταση δεν μοιάζουν εφικτά…) και δεν ξέρει ποια είναι αυτή.
Και σ΄αυτό το 70% μέσα υπάρχει ένα νέο ποσοστό τραγικότητας. Δεν ξέρω τώρα αν είναι το 5 το 10 το 20% αλλά σύντομα το βλεπω να γίνεται κυρίαρχο. Καθώς οι παλιοί θα πεθαίνουν χωρίς να έχουν σκάψει με επιμέλεια και φροντίδα το χωράφι γύρω τους, τα νέα λουλούδια που θα φυτρώνουν θα είναι πιο εύκολο να μαραθούν παρά να ανθίσουν στη στείρα γη.
Είμαστε εγκλωβισμένοι και νοιώθουμε ανίκανοι να κάνουμε κάτι που να φέρει ουσιαστική αλλαγή στη πορεία του ΔΝΤ. Είμαστε αδύναμοι μπροστά στο ΔΝΤ. Δεν έχουμε σημασία όσο και να χτυπιόμαστε για τη διεθνή πραγματικότητα κι αυτό ρίχνει τα φτερά. Κλείνει το κόσμο στο σπίτι, δεν πάει στις κάλπες κάποιος που έχει πειστεί πως όλα είναι μάταια.
Κι εδώ η αριστερά εισπράττει ένα μεγάλο μερτικό από αυτή την απογοήτευση (πως τίποτα δεν είναι εφικτό από ότι λέει τελικά)  Δεν ξέρω πως θα διαβάσει το μήνυμα ο Περισσός, ο ΣΥΡΙΖΑ οι άλλες αριστερές δυνάμεις. Ελπίζω να μην το διαβάσουν πάλι χωρίς να το κοιτάνε. Δεν έχετε υποχρέωση σήμερα να παλέψετε μόνο για τις άδειες τσέπες, έχετε την υποχρέωση να παλέψετε για τις άδειες ψυχες. Τα άδεια μάτια. Τα μαραμένα μυαλά που αγνοούν εντελώς το λόγο ύπαρξής τους.
Αν δεν σκάψετε καλά το χωράφι να φυτρώσουν νέα άνθη, όλη σας τη ζωή θα αναλλώνεστε να τσακώνεστε με τα ζιζάνια μιας εποχής που ήδη έχει πεθάνει.
Θα δείτε ότι την επόμενη Κυριακή θα υπάρξουν διάφορες εκπλήξεις. Αν θα είναι δυσάρεστες ή ευχάριστες θα εξαρτηθεί από πόση βρομοδουλειά θα κάνουν τα ΜΜΕ, οι φυλλάδες και τα παπαγαλάκια που θα ξεχυθούν σε δρόμους και πλατείες. Γιατί θα γίνει πολύ βρομοδουλειά. Όση δεν μπορείτε να φανταστείτε.
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s