Το κορόϊδο…

Της Ε. Ηλιοπούλου.

Τον συναντάς παντού. Σε δημόσιες υπηρεσίες αλλά και σε ιδιωτικές. Στους κάμπους και στα λαγκάδια. Σε πόλεις και χωριά. Τον αναγνωρίζεις εύκολα. Δουλεύει περισσότερα από τους άλλους και δεν περιμένει να ανταμειφτεί για τα καλά που κάνει. Ιδρώνει περισσότερα από όλους. Πληρώνεται λιγότερα από όλους. Ξεχωρίζει στο πλήθος με το αγνό του βλέμμα και το μόνιμο χαμόγελο στα χείλη. Υπεύθυνος και αποτελεσματικός. Εξυπηρετικός και ευγενικός στέκεται με επάρκεια στις επαγγελματικές και κοινωνικές του υποχρεώσεις. Ξεχειλίζει από αισιοδοξία. Είναι βέβαιος για την μοίρα του έχοντας και την πεποίθηση ότι θα αγιάσει. Ισχυρίζεται ότι νοιώθει πάρα πολύ κοντά στους χριστιανούς επειδή βρίσκεται μόνιμα μέσα στον οίκο του Θεού. Πάντα έτοιμος για καλές πράξεις. Έχει κλείσει ήδη ραντεβού με τους άγιους. Εξασφάλισε  σουίτα στον παράδεισο. Έτοιμος , πάσα ώρα και στιγμή, για την χριστιανική πράξη και κυρίως ικανός για καινούργιες θυσίες. Ότι και να του πεις. ότι και να του κάνεις  θα το υποστεί στωικά και θα περιμένει υπομονητικά να θυσιαστεί. Αυτή είναι η μοίρα του και την αποδέχεται χωρίς να αντιδράσει.

     Είναι προβλέψιμος σε σχεδόν όλες τις αντιδράσεις του. Θα τρέξει να σε βοηθήσει να περάσεις απέναντι. Θα σε στηρίξει για να ανέβεις ή να κατέβεις από τα Μ.Μ.Μ. Οπωσδήποτε θα σε βοηθήσει να σηκώσεις το βαρύ δέμα που πήρες από το ταχυδρομείο. Θα σπεύσει να σηκώσει τις ασήκωτες αποσκευές σου στο αεροπλάνο. Πρώτος που θα τρέξει να  ανοίξει την πόρτα στους ηλικιωμένους. Αδιαφορεί για τις ειρωνείες και τον χλευασμό των άλλων. Εγκλωβισμένος στο καθωσπρεπισμό του ανέχεται την ενημέρωση  και τη καθοδηγούμενη δημοσιογραφία, την προπαγάνδα και τα σχόλια του δημοσιογράφου  μένοντας προβλέψιμος ακόμα και σε ότι σχετίζεται με τις εκλογικές του επιλογές. Παραμένει πιστός σε συγκεκριμένο πολιτικό χρώμα επειδή έτσι πρέπει. Έτσι ψήφιζε οικογενειακά, τα τελευταία εκατό χρόνια.

   Το κορόιδο, ο άπειρος και ο αγνός διαθέτει μόρφωση και καλούς τρόπους και είναι εύκολο θύμα στα χέρια των άλλων επειδή είναι προβλέψιμος. Πιάνεται κορόιδο πάρα πολύ εύκολα και δεν ενοχλείται όταν  πληρώνει τα λάθη του. Είναι άξιος της τύχης του και το αποδέχεται αυτό ως το κάρμα του το πεπρωμένο του. Δεν θα αλλάξει τίποτα. Δεν διαμαρτυρείται και δεν επαναστατεί. Η αναγνωσιμότητα του είναι τόσο φανερή που όταν τον αντικρίζεις το μόνο που μπορείς να πεις είναι:

να ένα κορόιδο και να χαμογελάσεις.

Η διαβολική ευφυϊα του ευρώ

(Του Greg Palast/ guardian*).

Αναδημοσίευση από το Μεγαλύτερο blog της πόλης.

 

Η ιδέα ότι το ευρώ έχει “αποτύχει” είναι επικίνδυνα αφελής. Το ευρώ κάνει ακριβώς ό,τι είχε προβλέψει και είχε σχεδιάσει ο δημιουργός του – και το πλουσιότατο 1% που το υιοθέτησε.

Ο δημιουργός είναι ο Ρόμπερτ Μάντελ, οικονομολόγος του Πανεπιστημίου του Σικάγου. Ο αρχιτέκτονας των “οικονομικών της προσφοράς” είναι τώρα καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Κολούμπια , αλλά τον γνώριζα μέσω των σχέσεών του με τον καθηγητή μου στο Σικάγο, Μίλτον Φρίντμαν, πολύ πριν η έρευνα του Μάντελ για τα νομίσματα και τις ισοτιμίες οδηγήσουν στο σχέδιο για την ευρωπαϊκή νομισματική ένωση και το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα.
Τότε ο Μάντελ ενδιαφερόταν περισσότερο για τη διαρρύθμιση του μπάνιου του. Ο καθηγητής Μάντελ που είχε ένα Νόμπελ και μια αρχαία βίλα στην Τοσκάνη, μου είπε μαινόμενος:
“Δεν μου επιτρέπουν ούτε μια τουαλέτα να φτιάξω. Υπάρχουν κανονισμοί που μου λένε να μην έχω τουαλέτα σ’ αυτό το χώρο. Μπορείς να το φανταστείς;”
Βεβαίως και δεν μπορώ. Όμως δεν έχω μια αρχαία ιταλική βίλα, συνεπώς δεν μπορώ να φανταστώ την απογοήτευση που προκαλούν οι κρατικοί κανονισμοί για την τοποθέτηση ουροδοχείων σε τέτοια κτίρια.
Ο Μάντελ, όμως, ένας Καναδο-αμερικανός που πρεσβεύει το ότι “κάνω ό,τι θέλω”, σκόπευε να μην αφήσει έτσι τα πράγματα. Να εμφανιστεί με ένα όπλο που θα διέλυε τους κρατικούς κανόνες και τις εργασιακές ρυθμίσεις. (Πραγματικά μισούσε τους συνδικαλισμένους υδραυλικούς που ζητούσαν πολλά χρήματα για να μετακινήσουν το θρόνο του.)
“Είναι πολύ δύσκολο να απολύεις εργάτες στην Ευρώπη”, παραπονιόταν. Η απάντησή του: το ευρώ.
Το ευρώ θα έκανε τη δουλειά του όταν θα οι κρίσεις θα έπλητταν τις οικονομίες, εξηγούσε ο Μάντελ. Αφαιρώντας τον έλεγχο του νομίσματος από τις κυβερνήσεις, οι αντιπαθείς, ασήμαντοι, εκλεγμένοι αξιωματούχοι δεν θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν κεϊνσιανές νομισματικές και δημοσιονομικές πολιτικές για να βγάλουν μια χώρα από την ύφεση.
“Το ευρώ τοποθετεί τη νομισματική πολιτική πέραν της εμβέλειας των πολιτικών”, έλεγε. “Και χωρίς δημοσιονομική πολιτική, ο μόνος τρόπος για να διατηρήσουν οι χώρες θέσεις εργασίας είναι μέσω της ανταγωνιστικής μείωσης των κανονισμών για τις επιχειρήσεις”.
Αναφερόταν στους εργασιακούς νόμους, στις περιβαλλοντικές ρυθμίσεις και βεβαίως στους φόρους. Όλα αυτά θα σαρώνονταν με το ευρώ. Η δημοκρατία δεν θα αφηνόταν να παρεμβαίνει στην αγορά – ή στις υδραυλικές εγκαταστάσεις.
Όπως σημειώνει ένας άλλος νομπελίστας, ο Πολ Κρούγκμαν, η δημιουργία της Ευρωζώνης παραβίασε τον βασικό οικονομικό κανόνα που είναι γνωστός ως “βέλτιστη νομισματική ζώνη”. Αυτός ήταν ένας κανόνας που επινόησε ο Ρ. Μάντελ.
Όμως, δεν φαίνεται να ενοχλείται καθόλου. Για τον Μάντελ, το ευρώ δεν αποσκοπούσε στο να καταστήσει την Ευρώπη μια ισχυρή, ενοποιημένη οικονομική μονάδα. Κυρίως είχε να κάνει με τον Ρέιγκαν και τη Θάτσερ.
“Ο Ρ. Ρέιγκαν δεν θα είχε εκλεγεί πρόεδρος χωρίς την επιρροή του Μάντελ”, έγραψε κάποτε ο Τζουντ Βανίσκι στη Wall Street Journal. Τα οικονομικά της προσφοράς στα οποία διακρίθηκε ο Μάντελ έγιναν ο θεωρητικός οδηγός για τα ρεϊγκανόμικς – ή όπως τα αποκαλούσε ο Τζορτζ Μπους “βουντού οικονομικά”: τη μαγική πίστη στα γιατροσόφια της ελεύθερης αγοράς που ενέπνευσαν και τις πολιτικές της Μάργκαρετ Θάτσερ.
Ο Μάντελ μου εξήγησε ότι το ευρώ αποτελεί ένα τμήμα των ρεϊγκανόμικς:
“Η νομισματική πειθαρχία επιβάλλει τη δημοσιονομική πειθαρχία και στους πολιτικούς”.
Και όταν εμφανίζονται κρίσεις, οι αφοπλισμένες οικονομικά χώρες δεν μπορούν να κάνουν πολλά εκτός από το να καταργήσουν εξ ολοκλήρου τις κρατικές ρυθμίσεις, να ιδιωτικοποιήσουν τις δημόσιες επιχειρήσεις μαζικά, να μειώσουν τους φόρους και να στείλουν το ευρωπαϊκό κοινωνικό κράτος στα αζήτητα.
Έτσι, βλέπουμε ότι ο (μη εκλεγμένος) Ιταλός πρωθυπουργός Μάριο Μόντι απαιτεί “μεταρρύθμιση” της εργατικής νομοθεσίας στην Ιταλία για να καταστήσει πιο εύκολο για τους εργοδότες όπως ο Μάντελ να απολύουν τους υδραυλικούς της Τοσκάνης. Ο Μάριο Ντράγκι (μη εκλεγμένος) επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας καλεί για “διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις” — ένας ευφημισμός για σχέδια συντριβής των εργασιακών δικαιωμάτων. Μιλούν για μια νεφελώδη θεωρία που λέει ότι η “εσωτερική υποτίμηση” σε κάθε χώρα θα τις κάνει όλες πιο ανταγωνιστικές.
Ο Μόντι και ο Ντράγκι δεν μπορούν να εξηγήσουν αξιόπιστα πώς μπορεί να κερδίσει οποιαδήποτε χώρα ανταγωνιστικό πλεονέκτημα , αν όλες οι χώρες στην Ευρώπη κάνουν όλο και πιο φθηνό το εργατικό δυναμικό τους.
Όμως, δεν χρειάζεται να εξηγούν την πολιτική τους. Απλώς βάζουν τις αγορές να κάνουν τη δουλειά παίζοντας με τα ομόλογα κάθε χώρας. Εξ ου και η νομισματική ένωση είναι ταξικός πόλεμος με άλλα μέσα.
Η κρίση στην Ευρώπη και οι φλόγες στην Ελλάδα έχουν δημιουργήσει εκείνη τη θερμή λάμψη που ο φιλόσοφος -βασιλιάς των υποστηρικτών της προσφοράς, ο Τζόζεφ Σουμπέτερ, ονόμαζε “δημιουργική καταστροφή”. Ο οπαδός του Σουμπέτερ και απολογητής της ελεύθερης αγοράς Τόμας Φρίντμαν πήγε στην Αθήνα για να δει το “πρόχειρο τέμενος” της καμένης τράπεζας όπου πέθαναν τρεις άνθρωποι μέσα στη φωτιά που προκλήθηκε από εμπρηστικές επιθέσεις κάποιων αναρχικών και άδραξε την ευκαιρία για να κάνει κατήχηση περί παγκοσμιοποίησης και της ελληνικής “ανευθυνότητας”.
Οι φλόγες, η μαζική ανεργία, το ξεπούλημα δημόσιας περιουσίας θα φέρουν υποτίθεται αυτό που ο Φρίντμαν αποκαλεί “αναγέννηση” της Ελλάδας και τελικά όλης της Ευρωζώνης. Έτσι ο Μάντελ και όλοι εκείνοι που έχουν αρχαίες βίλες θα μπορούν να βάζουν τους καμπινέδες τους όπου γουστάρουν.
Το ευρώ, παιδί του Μάντελ, όχι μόνο δεν έχει αποτύχει, αντιθέτως έχει επιτύχει πιο πολύ από το πιο τρελό όνειρο του δημιουργού του.
(*Αγγλικός τίτλος: “Ρόμπερτ Μάντελ, η διαβολική ευφυΐα του ευρώ”)

 

Τα υποδήματα της τρόικας.

Του Θ. Καρτερού (ΑΥΓΗ).

Τα μιλήσανε, τα συμφωνήσανε ο Σαμαράς με τον Βενιζέλο και τον Κουβέλη. Υπέγραψαν την προγραμματική τους συμφωνία, την έδωσαν στη δημοσιότητα, απέκτησε έτσι η κυβέρνηση εθνικής συνευθύνης τον οδικό της χάρτη. Και προετοιμάζονται τώρα, προγυμνάζονται, προθερμαίνονται, με το εν λόγω έγγραφο στο χέρι να υποδεχτούν με τη δέουσα αυστηρότητα την τρόικα. Για ελάτε εδώ, παιδιά. Οι Έλληνες μας ψήφισαν για να αλλάξουμε το Μνημόνιο, εμείς δεσμευτήκαμε απέναντί τους, τα πράγματα άλλαξαν. Πρέπει να το ξανασυζητήσουμε. Και ιδού τα σημεία που συμπίπτουμε. Αυτά ζητάμε.

Αυτά ζητάτε; Διεμήνυσε η τρόικα πριν καν έρθει στην Αθήνα. Καλά κάνετε και τα ζητάτε! Εμείς όμως ζητάμε να σεβαστείτε τις υπογραφές σας, να προχωρήσετε στις 150.000 απολύσεις στο δημόσιο, όπως έχετε δεσμευτεί, να μειώσετε τα ειδικά μισθολόγια, όπως έχετε δεσμευτεί, να επεκτείνετε την απελευθέρωση της αγοράς εργασίας, όπως έχετε δεσμευτεί, και να ξεχάσετε την αποκατάσταση του κατώτερου μισθού και τις άλλες ανοησίες. Και χωρίς να λαμβάνει καθόλου υπόψη το κύρος του Σαμαρά, το εκτόπισμα του Βενιζέλου, και την ευαισθησία του Κουβέλη, ο Αλταφάζ της Κομισιόν τους τράβηξε και μια σφαλιάρα: η εκταμίευση της δόσης θα εξαρτηθεί από την τριμηνιαία έκθεση της τρόικας!

Δηλαδή συμβαίνει ήδη αυτό που όλοι κατά βάθος ήξεραν ότι θα συμβεί. Το είδος των αγίων της τρόικας δεν παίρνει από λόγια -μόνο από φοβέρα. Στα παλιά τους τα παπούτσια οι προεκλογικές υποσχέσεις και η εθνική συνευθύνη, και στα ακόμα παλαιότερα η ύφεση και το αδιέξοδο των προγραμμάτων τους. Τα ισοδύναμα των κυβερνητικών εταίρων τους προκαλούν γέλιο, η λέξη επαναδιαπραγμάτευση νεύρα, δεν παίρνουν, ούτε από παρακάλια, ούτε από διάλογο. Και βγαίνουν μάλιστα από πάνω -δεν προχωρήσατε τις μεταρρυθμίσεις, αποφαίνονται ο Σόιμπλε, η Λαγκάρντ, και οι γερμανικοί ποιμενικοί στην Αθήνα.

Το γιατί είναι φανερό. Αυτό που οι δικοί μας-δικοί τους διαφήμισαν ως ψήφο ευρωπαϊκής σταθερότητας, αυτοί το ερμήνευσαν ως ψήφο ελληνικής υποταγής. Απαλλαγμένοι -για την ώρα…- από την απειλή της μονομερούς ακύρωσης του μνημονίου τους, επανέρχονται στο πρότερο θράσος. Και καρφί δεν τους καίγεται αν έτσι καίνε τους δικούς μας-δικούς τους καρπαζώνοντάς τους δημοσίως. Πράγμα που θα προκαλούσε ασφαλώς χαιρέκακα αισθήματα σε πολύ κόσμο, αν δε βρισκόμασταν μπροστά σε ένα νέο κεφάλαιο της ελληνικής τραγωδίας…

Ανακοίνωση του Υπ. Υγείας.

ΕΚΤΑΚΤΗ λέμε…

Παρακαλούνται όλοι – και όταν λέμε όλοι, εννοούμε ΟΛΟΙ – οι μετέχοντες στην τρικολόρ κυβέρνηση (αρχηγοί κομμάτων – υπουργοί – υφυπουργοί – παρατρεχάμενοι – βουλευτές – κλπ), να κλείσουν ραντεβού με τα εξωτερικά ιατρεία των νοσοκομείων της περιοχής τους για τις παρακάτω εξετάσεις:

* Πίεση * Χοληστερίνη * Ουρία * Τριγλυκερίδια * Ανικανότητα * Υπέρταση * Καρδιά * Συκώτι και σπλήνα * Αλτσχάϊμερ * Λύσα * Πάρκινσον * Πρόωρη εκσπερμάτιση * Άσθμα * Μαλάκυνση εγκεφάλου * Νευρασθένεια * Αϋπνίες * Καταράκτη * Πέτρα στα νεφρά * Προστάτη * Οσφυοκαμψία * Ναι σε όλα * Στυτικές δυσλειτουργίες * Κόπωση * Ανορεξία * Ακράτεια * Σακχαροδιαβήτη * Στραβισμός * Νευρική ανορεξία * Εμμονές εξουσίας * Επαναδιαπραγμάτευση * Στραβισμός * Σίφηλη * Ανεμοβλογιά * Κοκκύτη * Πνευμονία * Ηπατίτιδα * Ημικρανίες * Αυχενικό από την παρατεταμένη σφαλιάρα * Ψωρίαση * Οστεοπόρωση και αρθιτικά.

Οι εξεταζόμενοι θα εφοδιάζονται με ειδικά πιστοποιητικά ανάλυψης κυβερνητικών ευθυνών βάσει των οποίων θα πορεύεται η παρούσα κυβέρνηση. Επισημαίνεται ότι οι παραπάνω εξετάσεις θα επαναλαμβάνονται κάθε μήνα μην τα κακαρώσει κανείς αναπάντεχα και μείνουμε ακυβέρνητοι, ξαναγίνουν εκλογές και τότε ποιός μας σώζει από τον Τσίπρα και τις συνιστώσες του (θυμάστε; την τελευταία φορά, σύριζα την γλιτώσαμε την έξοδο από την ευρωζώνη, την πτώχευση και την επιστροφή στη δραχμή…)

Όλοι οι εξετασθέντες θα προσκομίζουν τις εξετάσεις μαζί με τις ιατρικές γνωματεύσεις στον αρμόδιο υπουργό και αυτός με την σειρά του θα τις μεταβιβάζει υπηρεσιακώς στον πρωθυπουργό που και αυτός με την δική του σειρά θα συγκαλεί συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών που συμμετέχουν στο έγκλημα – συγνώμη, στην κυβέρνηση και που όλοι μαζί θα εξετάζουν κάθε περίπτωση ξεχωριστά και μετά με την σειρά τους θα συγκαλούν τις κεντρικές επιτροπές των κομμάτων τους που θα κόβουν και θα ράβουν. Οι τελικές αποφάσεις των κομματικών οργάνων θα συζητούνται στις κοινοβουλετικές τους ομάδες οι οποίες και θα επικυρώνουν τις τελικές αποφάσεις πριν ξαναπάνε στην σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών της κυβέρνησης, υπό την προεδρία του Προέδρου της Δημοκρατίας αυτή τη φορά, εφ’ όσον και αυτός πληρεί όλες τις παραπάνω προδιαγραφές καλής καια ασφαλούς Πολιτειακής λειτουργίας.

Αν κάποιος ασθενεί έστω και από μία από τις παραπάνω, αποβάλλεται από την κυβέρνηση, εκπίπτει των τυχών αξιωμάτων του και γυρνάει στο χωριό του να βόσκει κατσίκια και να φυτεύει ραπανάκια.

Αν διαπιστωθεί ότι κάποιος από τους παραπάνω δεν κάνει έστω και μία από τις προαναφερόμενες εξετάσεις ή αποκρύψει αρνητικά αποτελέσματα, θα λογοδοτεί στον Πρετεντέρη και την άλλη την πως την λένε, θα βγεί να κεράσει σούσι την Στάη,  θα πηγαίνει για δύο βδομάδες πίτσες στον Κωστάκη, θα δημεύεται η περιουσία του και θα αποστέλλεται να διαπραγματευθεί μόνος του ένα κομματάκι από το Μνημόνιο, στην επόμενη προγραμματισμένη σύγκλιση του G20, να τον φάει το μαύρο σκοτάδι, τα φίδια και η οχιά με τις έξι ουρές.

***

Ο αρμόδιος Υπουργός Κυβερνητικής Αρυθμίας.

(Γαμώ τον Σύριζά του γαμώ, υστερικοί έχουμε γίνει από τις 17 και μετά… Η πίεση χτύπησε νταβάνι… Φέρτε κάνα λεξοτανίλ…)

Στην Ισπανία, λίγο πριν την «Μαύρη Πορεία».

O ανθρακωρύχος Τόνι Ταμάργο αποχαιρετά την κόρη του Μαρίνα πριν ξεκινήσει η μεγάλη «μαύρη πορεία » των ανθρακωρύχων προς τη Μαδρίτη.

Έπειτα από εβδομάδες συγκρούσεων με την ισπανική αστυνομία, ομάδα περίπου 180 ανθρακωρύχων της βόρειας Ισπανίας ξεκίνησαν την αποκαλούμενη «μαύρη πορεία» τους προς τη Μαδρίτη, αντιδρώντας στις πολιτικές λιτότητας που πλήττουν και τον τομέα τους.

Η «μαύρη πορεία» προς τη Μαδρίτη αναμένεται να ολοκληρωθεί στις 11 Ιουλίου.

Μα, είστε σοβαροί;

Δεν βλέπετε που ο άνθρωπος έχει πρόβλημα; Δεν μπορεί!

Δεν τον λυπάστε καθόλου; Δεν έχει το κουράγιο, ούτε να χαιρετήσει. Πόσο μάλλον, να τα βάλει με τα θηρία. Όχι ότι τα φοβάται, αλλά δεν δύναται, στην παρούσα φάση.

Είναι ασθενής και ΜΟΝΟΝ γι΄αυτόν τον λόγο δεν μπορεί να διαπραγματεθεί όπως είχε ΥΠΟΣΧΕΘΕΙ. Όχι ότι δεν θέλει… Δεν μπορεί, εκ θέσεως. Και επειδή είστε κάφροι, ελάτε στην θέση του. Θα μπορούσατε να αντικρύσετε με ένα μάτι τον Σοϊπλε, την Άνκελα, τον Γιούνκερ και όλους τους υπόλοιπους εκβιαστές; Όχι.

Και για όσους λέτε ότι όλο αυτό το τσίρκο, είναι μια ωραία δικαιολογία, να μην κάνει καν, την υποσχόμενη διαπραγμάτευση, είστε εκτός από κάφροι και απάτριδες και συνομοσιολόγοι και λαθρομετανάστες και ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ και αγνώμονες και ηλίθιοι και δεν έχετε ιδέα από πολιτική!

Δεν μπόρεσε ρε ο άνθρωπος. Τι να κάνουμε τώρα; Όσο για την «επαναδιαπραγμάτευση», έχουμε καιρό μέχρι το 2014 – 15 που λήγει το Μνημόνιο, να το ξαναδούμε. Κάποια στιγμή, θα μας δοθεί η ευκαιρία να κάνουμε πράξη την ΥΠΟΣΧΕΣΗ μας.

Αϊ σιχτίρ, άπιστοι Θωμάδες. Σα δεν ντρεπούσαστε…

 

Οφθαλμολογίες…

Καλύτερα να σου βγει το μάτι παρά το όνομα.

Στους τυφλούς καλύτερα ο μονόφθαλμος.

Όποιος τη νύχτα περπατεί, λακούβες και σκατά πατεί.

Όποιος δεν βλέπει τη χαρά, μονάχος θα πεθάνει.

Άλλα τα μάτια του λαγού και άλλα της κουκουβάγιας.

Μάτια που δεν βλέπονται, γρήγορα λησμονιούνται.

Το γινάτι βγάζει μάτι.

Οφθαλμός αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος.

Ματάρεεεεες μου…

Εμέν τερεί και σεν ελέπ (ποντιακόν).

Χρώμα δεν αλλάζουν τα μάτια, μόνο τρόπο που κοιτάνε.

Μάτια μπλεεεεεεεε…

Να μην χαρώ τα μάτια μου.

Δεν έχω τα ματάκια μου καλιέ…

Τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής του ανθρώπου.

Τα μάτια σου δεκατέσσερα.

Όποιος έχει μάτια, βλέπει…

Σε έβαλα στο μάτι!

Για ρίξε ένα βλέφαρο…

Κλείσε μου το μάτι.

Γερακίσιο μάτι.

…καλή ανάρρωση Αντωνάκη μας,

αλλά με την κόρη του γκαντέμη που σπίτωσες, δεν σε «βλέπουμε» καθόοοοοολου καλά!

 

Το μουσικό καραβάνι ή αλλιώς η Ημέρα της Μουσικής.

Της Ε. Ηλιοπούλου.

     Η ημέρα του θερινού ηλιοστάσιου 21.06.12 συνέπεσε με την Ευρωπαϊκή Γιορτή της Μουσικής και ξεσήκωσε πολλούς λάτρεις της μουσικής και της φύσης. Μικροί και μεγάλοι, γονείς με παιδιά, παρέες δραστήριων εφήβων και θαρραλέων συνταξιούχων μπήκαν στον κόπο να πάνε στο Πύργο Βασιλίσσης στο Ίλιον για να γιορτάσουν την γιορτή της μουσικής και της φύσης. Μία από τις πιο επιτυχημένες επιλογές του Συλλόγου Φίλων της Μουσικής ήταν η επιλογή αυτού του χώρου και συγκίνησε διπλάσια το φιλόμουσο κοινό του.

   Αυτή η όαση στο κέντρο της Αθήνας με το Πρότυπο Κέντρο Περιβαλλοντολογικής Εκπαίδευσης και το Κέντρο της Γής, μία νεοσύλλεκτη ελληνική μη κυβερνητική μη κερδοσκοπική οργάνωση, προσφέρει ευχάριστες εκπλήξεις στο κοινό. Έντομα, περιβόλια με φυτά και βιολογικές καλλιέργειες, πέργκολες με αναρριχητικά φυτά , η δεξαμενή νερού και ο ελαιώνας αποτελούν μία συναρπαστική εμπειρία για τους περαστικούς. Τα εκπαιδευτικά μαθήματα βιολογικής καλλιέργειας και προστασίας των φυτών και των πτηνών αποτελούν μία ελκυστική πρόταση για επιστροφή στην παραδοσιακή ζωή.

Μία πρόταση άμεσης σχέσης με την μάνα Γη. Προσωπικά μαγεύτικα από όλα αυτά αλλά κυρίως από την επαφή με τα πανέμορφα αλογάκια κάνοντας μου αξέχαστη την επίσκεψη. Τα πανέμορφα και πράα άλογα μας κοιτούσανε γλυκά περιμένοντας, από τα μικρά χεράκια, να τους προσφέρουν χορταράκια και να τα χαϊδέψουν. Αναμένανε το άφοβο χάδι, από τους μικρούς επισκέπτες και ενοχλούνταν όταν τα αγνοήσαμε.

Σε αυτή την όμορφη καλοκαιρινή βραδιά έδεσε πολύ συμπληρώνοντας την  αρμονικά η συναυλία της Camerata Junior με την χορωδία Rosarte. Η εύστοχη  επιλογή του ρεπερτορίου (W.A.Mozart, E.Grieg, Verdi) και η ιδιαίτερη εκφραστικότητα της χορωδίας (Abba, E.Moricone, La Comparsita, Spirituals) προκάλεσαν το χειροκρότημα του κοινού από την αρχή μέχρι το τέλος. Οι χαρούμενες αλλά και σοβαρές φατσούλες των παιδιών, οι καθαρές και όμορφες φωνές τους, τα πολύχρωμα μπλουζάκια τους και τα χορευτικά τους σε συνδυασμό με το αυστηρό συνάμα επαγγελματικό λευκό πουκάμισο της ορχήστρας  και την άψογη ερμηνεία των μουσικών  κομμάτων μας καθήλωσαν στα  70 λεπτά της συναυλίας. Συγκινητική η ιδιαίτερη  σχέση που είχαν τα παιδιά των δύο των μουσικών συγκροτημάτων με τους  διευθυντές τους (Δ. Σέμση στην Camerata Junior, Ρ.Μαστροσάββα στην Rosarte). Από τα πιο πετυχημένα κομμάτια της συναυλίας ήταν το Va pensiero  από την όπερα Nabucco του Verdi και το μουσικό καραβάνι του Ν. Ξανθούλη. Εκεί ενώθηκαν όλες οι φωνές. Τους ευχόμαστε να έχουν πάντα τέτοια επιτυχίες και κυρίως να συνεχίσουν αυτή την όμορφη προσπάθεια τους.

Στους δύσκολους καιρούς που ζούμε η παρουσία μιας τόσο πετυχημένης παιδικής ορχήστρας και χορωδίας, αποτελεί μία μεγάλη ελπίδα για το μέλλον της χώρας μας. Τίποτα δεν έχει χαθεί  αν ακόμα συγκινούμαστε από την ομορφιά της φύσης και της μουσικής και όταν σε αυτή την προσπάθεια οι κύριοι συντελεστές είναι τα παιδιά μας. Ένα μεγάλο ευχαριστώ για το μουσικό καραβάνι που μας ταξίδεψε τόσο γλυκά και όμορφα!

Επτά ερωτήξεις…

Όχι δικές μας, αλλά του
Γιάννη Μακρυγιάννη από το Πρώτο Θέμα,
που το βρήκαμε στον «Προβοκάτορα».
Μπροστά στο ενδεχόμενο να μπει ο Φώτης Κουβέλης σε κυβέρνηση συνεργασίας με τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ μου έρχονται μερικές απορίες.
Πρώτον γιατί ο η ΔΗΜΑΡ δεν θέτει τώρα ως αναγκαίο και απαράβατο όρο να μπει στην κυβέρνηση και ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει τώρα μεγαλύτερο ποσοστό και άρα πολιτική δύναμη και αν μετά τις 6 Μαίου ήταν μία φορά απαραίτητος σε ένα κυβερνητικό σχήμα τώρα είναι δέκα (όσες και οι μονάδες, που αύξησε το ποσοστό του).
Δεύτερον, αφού το κύριο ζητούμενο, όπως μας λέει τώρα ο κ. Κουβέλης και κάποιοι άλλοι της ΔΗΜΑΡ είναι η προγραμματική σύγκλιση (και ορθώς που είναι έτσι) γιατί αυτή δεν αναζητήθηκε και μετά τις 6 Μαίου; Να καθίσουν δηλαδή, όπως του έλεγαν τότε οι κύριοι Σαμαράς και Βενιζέλος (ιδίως ο δεύτερος) και να αναζητήσουν μία προγραμματική σύγκλιση – αν μπορεί να υπάρξει τώρα, θα υπήρχε και τότε.
 
Τρίτον, σε συνέχεια του παραπάνω: Γιατί η ΔΗΜΑΡ, εάν το έχει σοβαρό σκοπό να μπει στην κυβέρνηση με ΠΑΣΟΚ και ΝΔ δεν το έκανε στις 6 Μαΐου; Με αυτό τον τρόπο θα είχαμε αποφύγει τις δεύτερες εκλογές, την ακυβερνησία, την πόλωση και όλα όσα ζήσαμε στο μεσοδιάστημα. Το όλο πρόβλημά της λύθηκε τώρα επειδή ο Σαμαράς πήρε δέκα μονάδες παραπάνω και το μπλοκ των τριών κομμάτων έχει δέκα έδρες παραπάνω; Αυτή ήταν η αγωνία του κ. Κουβέλη και ζήσαμε όσα ζήσαμε επί ένα μήνα;
 
Τέταρτον, τι ακριβώς ζητάει η ΔΗΜΑΡ όταν λέει για τα πρόσωπα; Και όταν μάλιστα δεν θέτει κυρίως θέμα πρωθυπουργού, αλλά κάποιων υπουργών και κυρίως αυτού που θα αναλάβει το υπουργείο Δημόσιας Τάξης; Δηλαδή είπαν βρούμε έναν υπουργό λίγο πιο ευαίσθητο, που δεν βαράει πολύ στις διαδηλώσεις, είμαστε εντάξει;
 
Πέμπτον, σε ποια απαγκίστρωση ακριβώς θα συμφωνήσει με τα άλλα κόμματα, όταν σχεδόν όλοι οι ευρωπαίοι δεν έχουν αλλάξει τις βασικές θέσεις τους και απαιτούν πιστή τήρηση των δεσμεύσεων; Εάν δοθεί δηλαδή ένα τράτο ενός ή δύο ετών, μπορεί να αλλάξει τόσο πολύ η συνταγή;
 
Έκτον, τι θα κάνει η ΔΗΜΑΡ εάν απορριφθούν ορισμένες λογικές θέσεις της για άλλα θέματα, πέραν της οικονομίας, όπως οι αλλαγές στο πολιτικό σύστημα; Η ΝΔ ήδη απέρριψε τη θέσπιση της απλής αναλογικής. Για να κάνει την προγραμματική μετατόπιση η ΔΗΜΑΡ και να αποδεχθεί το μνημόνιο 2, που δεν το είχε ψηφίσει, κάτι πρέπει να πάρει. Με τι θα είναι ευχαριστημένη;
 
Έβδομο και τελευταίο, μιας και επτά είναι και τα σημεία, που έθεσε ο κ. Κουβέλης για προγραμματική συμφωνία με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ: Έχει σκεφτεί η ΔΗΜΑΡ ότι μπορεί να παραμείνει στην αντιπολίτευση – χωρίς να διακινδυνεύει να μείνει η χώρα ακυβέρνητη, αφού ΝΔ και ΠΑΣΟΚ έχουν κοινοβουλευτική πλειοψηφία – και να είναι μία εφεδρεία για την επόμενη μέρα;
***
«Παράαααααλογο; Δεν απαντάει, άρα λογικό» που έλεγε και η μαμά του Λαζόπουλου…